Waar te beginnen met de lofzang op Oman? Wat een geweldig land: de natuur, maar ook vooral de mensen. Twaalf dagen is veel te kort, en ik wil morgen wel weer terug. Iedereen die het maar wil horen, en twijfels heeft over een Arabisch en dan �ook nog� islamitisch land, roep ik toe dat ze dan maar eens naar Oman moeten gaan. Het duurde even voordat je het wegensysteem in Muscat d��r hebt, en je moet er even aan wennen dat je, als je van de snelweg af wilt, gewoon je stuur omgooit en van de snelweg af rijdt, maar het is genieten. Voor Aladin Travel en de agent in Oman alle lof. Goede afspraken, zinvolle tips, prima auto�s en prettige hotels.
Eigenlijk was alles wat we gezien/gedaan hebben mooi/leuk/bijzonder. Omhoog in de 4wheeldrive de Jebel Shams en Akhdar op natuurlijk, maar ook de geitenmarkt in Nizwa, Jabreen castle, de moskee in Muscat, de vele souks, de schildpadden in Sur (jammer van die dronken Rus) en de visserstadjes, waar we op de visafslag op het strand koffie aangeboden kregen. Buiten de gebaande wegen baarden we wel enig opzien. Drie vrouwen alleen op stap, en ook nog zonder gids. Verbazing alom, maar ook spontaan geclaxonneer en zwaaiende armen uit het raam: �Welcome to Oman!� Wat zijn de Omanieten trots op hun land! En wat zijn ze behulpzaam. Toen we � beetje dom, onvoldoende lucht uit de banden laten lopen � op een strandje vast kwamen te zitten, kwamen er uit het niets tien mannen te voorschijn die ons binnen vijf minuten weer vlot trokken. En dan de zekerheid dat ze er niet met je auto en je spullen vandoor gaan. Het enige minpuntje was mijn eigen beslissing om geen fles Amouage mee terug te nemen . . . .
Herma, mede namens Ingrid en Nies
23 november 2008